พระไตรปิฎก

[๑๖๑๐] แม่น้ำเป็นอันมากที่หมู่คือคณะนรชน อาศัยแล้ว ย่อมไหลไปสู่สาครทะเลหลวง ซึ่งจะประมาณมิได้ เป็นที่ขังน้ำอย่างใหญ่ มีสิ่งที่น่ากลัวมาก เป็นที่อยู่ของรัตนะ ฉันใด สายธารแห่งบุญย่อมไหลไปสู่ นรชนผู้เป็นบัณฑิต ผู้ให้ข้าว น้ำ ผ้า ที่นอน ที่นั่งและเครื่องปูลาด เหมือน แม่น้ำไหลไปสู่สาคร ฉันนั้นเหมือนกัน. จบทุติยอภิสันทสูตรที่ ๒ อรรถกถาทุติยอภิสันทสูตร พึงทราบอธิบายในทุติยอภิสันทสูตรที่ ๒. คำว่า มหานที ย่อมไหลเรื่อยไปที่ปากน้ำใด ความว่า ที่ปาก น้ำใด แม่น้ำใหญ่เหล่านี้ รวมเป็นอันเดียวกัน ไม่มีระหว่าง. จบอรรถกถาทุติยอภิสันทสูตรที่ ๒