พระไตรปิฎก

ในขณะแห่งชวนจิต เหมือนบิดามารดาเป็นต้นเหล่านั้น ได้ความเสีย ชื่อเสียง เหตุเพราะบุตรเป็นต้น ฉะนั้นแล. จบ อรรถกถาสูตรที่ ๙ อรรถกถาสูตรที่ ๑๐ แม้ในสูตรที่ ๑๐ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :- จิต ก็คือภวังคจิตนั่นเอง. บทว่า วิปฺปมุตฺตํ ความว่า ภวังคจิต นั้น ไม่กำหนัด ไม่ขัดเคือง ไม่หลง ในขณะแห่งชวนจิต เกิดขึ้นด้วย อำนาจกุศลจิตที่เป็นญาณสัมปยุตประกอบด้วยไตรเหตุเป็นต้น ย่อมชื่อว่า หลุดพ้นจากอุปกิเลสทั้งหลายที่จรมา. แม้ในที่นี้ ภวังคจิต นี้ท่านเรียกว่าหลุดพ้นแล้วจากอุปกิเลสทั้งหลายที่จรมา ด้วยอานาจ กุศลจิตที่เกิดขึ้นในขณะแห่งชวนจิต เหมือนมารดาเป็นต้น ได้รับ ความสรรเสริญและชื่อเสียงว่า พวกเขาช่างดีแท้ ยังบุตรเป็นต้น ให้ศึกษา โอวาท อนุสาสน์ อยู่ดังนี้ เหตุเพราะบุตรเป็นต้น เป็น มีศีล สมบูรณ์ด้วยความประพฤติ ฉะนั้น. จบ อรรถกถาสูตรที่ ๑๐ จบ อรรถกถาปณิหิตอัจฉวรรคที่ ๕