Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 32 หน้าที่ 377

เล่ม มมร. 32 หน้า 377 ข้อ 146
พูด เงี่ยโสตประคองใจ. แต่นั้นสาคาคิรยักษ์พูดว่า อชฺช ปณฺณรโส อุโปสโถ (อิติ สาตาคิโร ยกฺโข) ทิพฺพา รตฺติ อุปฏฺิต อโนนนามํ สตฺถารํ หนฺท ปสฺสาม โคตมนฺติ. วันนี้เป็นวันอุโบสถ ๑๕ ค่ำ ราตรีอันเป็นทิพย์ ปรากฏแล้ว มาเราทั้งสองจงไปเฝ้าพระโคดม มีพระนามอันไม่ทรามเถิด สาตาคิรยักษ์กล่าวดังนี้แล้ว เหมวตยักษ์กล่าวว่า กจฺจิ มโน สุปณิหิโต (อิติ เหมวโต ยกฺโข) สพฺพภูเตสุ ตาทิโน กาจฺจิ อิฏฺเ อนิฏเ จ สงฺกปฺปสฺส วสีคตาติ. พระโคดมผู้คงที่ ทรงตั้งพระทัยไว้ดีแล้วใน สัตว์ทั้งปวงหรือ พระโคดมทรงกระทำความดำริ ในอิฏฐารมณ์แลอนิฏฐารมณ์ให้อยู่ในอำนาจแล หรือ. เหมวตยักษ์ถามถึงกายมาจาร อาชีพ และมโนสมาจาร ของพระศาสดาอย่างนี้แล้ว สาตาคิรยักษ์ วิสัชชนาข้อที่เหมวตยักษ์ ถามแล้ว ๆ เมื่อจบเหมวตสูตรแล้วตามความชอบใจด้วยการกล่าว
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka