พระไตรปิฎก

ธรรมวรรค๑ที่ ๔ อรรถกถาสูตรที่ ๑ วรรคที่ ๔ สูตรที่ ๑ (ข้อ ๓๓๒) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า เจโตวิมุตฺติ ได้แก่ ผลสมาธิ สมาธิที่สัมปยุตด้วยอรหัตผล. บทว่า ปญฺาวิมุตฺติ ได้แก่ ผลปัญญา ปัญญาที่สัมปยุตด้วย อรหัตผล. จบอรรถกถาสูตรที่ ๑ อรรถกถาสูตรที่ ๒ ในสูตรที่ ๒ (ข้อ ๓๓๓) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า ปคฺคาโห ได้แก่ ความเพียร. บทว่า อวิกฺเขโป ได้แก่ ความที่จิตมีอารมณ์เป็นหนึ่ง. จบอรรถกถาสูตรที่ ๒ อรรถกถาสูตรที่ ๓ ในสูตรที่ ๓ (ข้อ ๓๓๔) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า นามํ ได้แก่ อรูปขันธ์ทั้ง ๔. บทว่า รูปํ ได้แก่ รูปขันธ์. ในสูตรนี้ ตรัสญาณเครื่องกำหนด ธรรมโกฏฐาส. จบอรรถกถาสูตรที่ ๓ ๑. วรรคที่ ๔ มี ๑๑ สูตรสั้น ๆ จึงรวมอรรถกถาไว้ติดต่อกัน โดยลงเลขท้ายสูตรกำกับ ไว้ด้วย.