Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 33 หน้าที่ 480

เล่ม มมร. 33 หน้า 480 ข้อ 394
อรรถกถาสูตรที่ ๒ สูตรที่ ๒ (ข้อ ๓๘๗) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. ปัจจัย ๔ ชื่อว่า ยาคะ โดยเป็นเครื่องบูชา แม้ธรรมะ ก็พึง ทราบว่า ชื่อว่า ยาคะ โดยเป็นเครื่องบูชา. จบอรรถกถาสูตรที่ ๒ อรรถกถาสูตรที่ ๓ สูตรที่ ๓ (ข้อ ๓๘๘) มีวินิจฉัยยดังต่อไปนี้. การสละอามิส ชื่อว่า อามิสจาคะ การสละธรรม ชื่อว่า ธรรมจาคะ. จบอรรถกถาสูตรที่ ๓ อรรถกถาสูตรที่ ๔ สูตรที่ ๔ (ข้อ ๓๘๙) แปลกกันเพียงอุปสรรค. จบอรรถกถาสูตรที่ ๔ อรรถกถาสูตรที่ ๕ สูตรที่ ๕ (ข้อ ๓๙๐) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. การบริโภคปัจจัย ๔ ชื่อว่า อามิสโภคะ การบริโภคธรรม ชื่อว่า ธรรมโภคะ. จบอรรถกถาสูตรที่ ๕ อรรถกถาสูตรที่ ๖ สูตรที่ ๖ (ข้อ ๓๙๑) แปลกกันเพียงอุปสรรค. จบอรรถกถาสูตรที่ ๖
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka