พระไตรปิฎก

อรรถกถาสูตรที่ ๕ ในสูตรที่ ๕ (ข้อ ๔๑๒) มีวินิจฉัยต่อไปนี้. บทว่า อวิหึสา ได้แก่ธรรมอันเป็นส่วนเบื้องต้นของกรุณา. บทว่า โสเจยฺยํ ได้แก่ ความสะอาดโดยศีล. จบอรรถกถาสูตรที่ ๕ อรรถกถาสูตรที่ ๖ - ๗ ในสูตรที่ ๖ และสูตรที่ ๗ (ข้อ ๔๑๓ - ๔๑๔) มีเนื้อความง่าย ทั้งนั้น. จบอรรถกถาสูตรที่ ๖ - ๗ อรรถกถาสูตร ๘ ในสูตรที่ ๘ (ข้อ ๔๑๕) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า ปฏิสงฺขานพลํได้เเก่ กำลังคือการพิจารณา. จบอรรถกถาสูตรที่ ๘ อรรถกถาสูตรที่ ๙ ในสูตรที่ ๙ (ข้อ ๔๑๖) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. ชื่อว่า กำลังคือสติ เพราะเมื่อหลงลืมสติ ก็ไม่หวั่นไหว. ชื่อว่า กำลังคือสมาธิ เพราะเมื่อฟุ้งซ่าน ก็ไม่หวั่นไหว. จบอรรถกถาสูตรที่ ๙ อรรถกถาสูตรที่ ๑๐ ในสูตรที่ ๑๐ (ข้อ ๔๑๗) มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.