Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 34 หน้าที่ 137

เล่ม มมร. 34 หน้า 137 ข้อ 473
กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม ได้มีมาแล้ว ๑ กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม ไม่ได้มีมาแล้ว ๑ กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม ยังมีอยู่ ๑ กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม ไม่มีอยู่ ๑ กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม จักมีมา ๑ กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม จักไม่มีมา ๑ กรรมมีอยู่ กรรมวิบากมีอยู่ ๑ กรรมมีอยู่ แต่กรรมวิบากไม่มี ๑ กรรมมีอยู่ กรรมวิบากจักมีมา ๑ กรรมมีอยู่ แต่กรรมวิบากจักไม่มีมา ๑ กรรมก็จักมี กรรมวิบากก็จักมี ๑ กรรมจักมีมา แต่วิบากกรรมจักไม่มี ๑ อธิบายกรรม ๑๒ อย่าง ตามแนวแห่งปฏิสัมภิทามรรค บรรดากรรม ๑๒ อย่างนั้น กรรมที่บ่ระมวลมาในอดีต ได้วาระ แห่งผลในอดีตนั่นเอง ที่จะให้เกิดปฏิสนธิก็ให้เกิดปฏิสนธิแล้ว ส่วนที่จะให้ เกิดรูป ก็สามารถให้เกิดรูปขึ้น ท่านกล่าวว่า กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม ได้มีมาแล้ว. ส่วนกรรมที่ไม่ได้วาระแห่งวิบาก ที่จะให้ปฏิสนธิ ก็ไม่สามารถจะ ให้เกิดปฏิสนธิได้ หรือที่จะให้เกิดรูป ก็ไม่สามารถจะให้เกิดรูปได้ ท่าน กล่าวว่า กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม ไม่ได้มีมาแล้ว. ส่วนกรรมที่ประมวลมาแล้วในอดีต ได้วาระแห่งผลในปัจจุบันแล้ว ที่จะให้เกิดปฏิสนธิ ก็ให้เกิดปฏิสนธิแล้ว หรือที่จะให้เกิดรูป ก็ให้เกิดรูปแล้ว ตั้งอยู่ ท่านกล่าวว่า กรรมวิบากที่เป็นอโหสิกรรม ยังมีอยู่.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka