Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 34 หน้าที่ 230

เล่ม มมร. 34 หน้า 230 ข้อ 497
อาสวะ ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง ดับกิเลส ได้เพราะไม่ยึดถือแล้ว ย่อมเกิดในชาติ เหล่านั้นได้ทุกชาติ ทักษิณาทานที่ให้ใน บุคคลนั้นอันเป็นเนื้อนาที่ปราศจากโทษ ย่อมมีผลไพบูลย์ ส่วนคนเขลาทรามปัญญา มิได้สดับ ไม่รู้จัก (บุญเขต) ให้ทานไปภายนอก (เขต) ไม่เข้าใกล้สัตบุรุษทั้งหลายเลย ฝ่ายคนเหล่าใดเข้าใกล้สัตบุรุษผู้มี ปัญญานับว่าเป็นปราชญ์ และศรัทธาของ เขามีรากฐานมั่นคงในองค์พระสุคต คน เหล่านั้นย่อมไปเทวโลก มิฉะนั้น เกิดใน สกุล ณ โลกนี้ ก็จะเป็นบัณฑิตได้บรรลุ พระนิพพานโดยลำดับ. จบชัปปสูตรที่ ๗ อรรถกถาชัปปสูตร พึงทราบวินิจฉัยในชัปปสูตรที่ ๗ ดังต่อไปนี้:- บทว่า มหปฺผลํ แปลว่า มีผลมาก. ในบทว่า ธมฺมสฺส จ อนุธมฺมํ พฺยากโรนฺติ นี้ พึงทราบอธิบายดังต่อไปนี้ ถ้อยคำที่พระผู้มี พระภาคเจ้าตรัสแล้ว ชื่อว่า พระธรรม. การตรัสทบทวนซึ่งข้อความที่ตรัส แล้ว ชื่อว่า อนุธรรม.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka