Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 34 หน้าที่ 300

เล่ม มมร. 34 หน้า 300 ข้อ 503
อิติปิ โส ภควา แม้เพราะอย่างนี้ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น อรหํ เป็นพระอรหันต์ สมฺมาสมฺพุทโธ เป็นผู้ตรัสรู้เองโดยชอบ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ สุคโต เป็นผู้เสด็จไปดีแล้ว โลกวิทู เป็นผู้รู้โลก อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ เป็นสารถีฝึกคนที่พึงฝึกได้ ไม่มีผู้อื่น ยิ่งกว่า สตฺถา เทวมนุสฺสานํ เป็นพระศาสดาของเทวดาและมนุษย์ ทั้งหลาย พุทฺโธ เป็นผู้ตื่นแล้ว เป็นผู้เบิกบานแล้ว ภควา เป็นผู้มีโชค โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น ทรงกระทำ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ให้แจ้งด้วยพระปัญญาอันยิ่งด้วยพระ- ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺา องค์แล้ว ทรงประกาศให้โลกนี้กับทั้ง สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ เทวโลกมารโลกพรหมโลก คือประ- ชาชนรวมทั้งสมณพราหมณ์ ทั้งเทวดา และมนุษย์ให้รู้ทั่ว โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้นทรงแสดงธรรม มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ อันงามในเบื้องต้น งามในท่ามกลาง งามในที่สุด สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ ทรงประกาศพรหมจรรย์พร้อมทั้งอรรถ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ ทั้งพยัญชนะบริสุทธิ์บริบูรณ์ สิ้นเชิง
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka