พระไตรปิฎก

เมื่อสิ้นกระแสพระพุทธดำรัส ภิกษุรูปหนึ่งกราบทูลถามว่า ข้าแต่ พระองค์ผู้เจริญ อะไรเป็นของเน่า อะไรเป็นกลิ่นเหม็นคาว อะไรเป็น แมลงวัน. พ. ตรัสตอบว่า อภิชฌาเป็นของเน่า พยาบาทเป็นกลิ่นเหม็นคาว ความตรึกทั้งหลายที่เป็นบาปอกุศลเป็นแมลงวัน แน่ะภิกษุ ตัวที่ถูกทำให้เป็น ของเน่าแล้วส่งกลิ่นเหม็นคาวคลุ้ง แมลงวันจักไม่ไต่ไม่ตอม นั่นเป็นไปไม่ได้. นิคมคาถา แมลงวัน คือความดำริที่เกี่ยวด้วย ราคะ ย่อมไต่ตอมภิกษุผู้ไม่คุ้มครองตาและ หู ไม่สำรวมอินทรีย์ ภิกษุผู้ทำตัวเป็นของ เน่า ส่งกลิ่นเหม็นคาวคลุ้ง ย่อมไกลออก ไปจากพระนิพพาน เป็นผู้มีส่วนรับทุกข์ เท่านั้น คนโง่เขลาไม่ได้ความสงบภายใน ไปในบ้านหรือในป่าก็ตาม ก็ถูกแมลงวัน ตอมไป ส่วนคนเหล่าใดถึงพร้อมด้วยศีล ยินดีในความสงบรำงับด้วยปัญญา คน เหล่านั้นเป็นคนสงบ อยู่สบาย แมลงวัน ไม่ไต่ตอม. จบกฏุวิยสูตรที่ ๖