พระไตรปิฎก

๓. ปธานสูตร ว่าด้วยสัมมัปปธาน ๔ [๑๓] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สัมมัปปธาน (ความเพียรชอบ) ๔ นี้ สัมมัปปธาน ๔ คืออะไร คือ ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ ๑. ยังฉันทะให้เกิดพยายามทำความเพียร ประคองจิตตั้งใจมั่นเพื่อ ยังอกุศลบาปธรรมที่ยังไม่เกิดมิให้เกิดขึ้น ๒. ยังฉันทะให้เกิดพยายามทำความเพียร ประคองจิตตั้งใจมั่นเพื่อ ละอกุศลบาปธรรมที่เกิดแล้ว ๓. ยังฉันทะให้เกิดพยายามทำความเพียร ประคองจิตตั้งใจมั่นเพื่อ ยังกุศลธรรมที่ยังไม่เกิดให้เกิดขึ้น ๔. ยังฉันทะให้เกิดพยายามทำความเพียร ประคองจิตตั้งใจมั่นเพื่อ ให้กุศลธรรมที่เกิดแล้วคงอยู่ไม่เลือนหายไป ให้ภิยโยภาพไพบูลเจริญเต็มที่ ภิกษุทั้งหลาย นี้แล สัมมัปปธาน ๔. ภิกษุเหล่านั้นมีความเพียรชอบย่อม ครอบงำเสียได้ซึ่งแดนมาร ภิกษุเหล่านั้น เป็นผู้อันกิเลสไม่อาศัย แล้วพ้นภัย คือ เกิด ตายแล้ว ถึงฝั่ง (คือพระนิพพาน) ภิกษุ เหล่านั้นสบายใจ ชนะมารกับทั้งพล- พาหนะมารแล้ว ภิกษุเหล่านั้นเป็นผู้ไม่ หวั่นไหว ล่วงเสียซึ่งมารและพลมาร ทั้งปวง ถึงซึ่งความสุข. จบปธานสูตรที่ ๓