Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 35 หน้าที่ 165

เล่ม มมร. 35 หน้า 165 ข้อ 45
ไม่พึงไปถึงได้ด้วยการเดินทางไป แต่เราก็ไม่กล่าวว่า เมื่อยังไม่ถึงที่สุดโลก แล้วจะทำที่สุดทุกข์ได้ เออ นี่แน่ะอาวุโส เราบัญญัติโลก และโลกสมุทัย โลกนิโรธ โลกนิโรธคามินีปฏิปทา ในกเลวระ (ร่างกาย) อันยาวประมาณ ๑ วา ซึ่งมีสัญญาและมีใจ. ที่สุดโลก บุคคลไม่พึงถึงได้ด้วย การเดินทางไป แต่ไหน ๆ มา แต่ว่ายัง ไม่ถึงที่สุดโลกแล้วจะพ้นทุกข์ได้เป็นไม่มี เพราะเหตุนั้น ผู้มีปัญญาดีรู้จักโลก ถึงที่ สุดโลก อยู่จบพรหมจรรย์แล้ว รู้ที่สุดโลก สงบบาปแล้ว ย่อมไม่ปรารถนาทั้งโลกนี้ ทั้งโลกอื่น. จบปฐมโรหิตัสสสูตรที่ ๕ อรรถกถาปฐมโรหิตัสสสูตร พึงทราบวินิจฉัยในปฐมโรหิตัสสสูตรที่ ๕ ดังต่อไปนี้ :- บทว่า ยตฺถ ความว่า แผ่นดินให้โอกาสแห่งหนึ่งของโลกในจักรวาล. บทว่า น จวติ น อุปปชฺชติ นี้ ทรงถือแล้วด้วยอำนาจจุติติและปฏิสนธิ สืบๆกัน ไป. บทว่า คมเนน คือด้วยการใช้เท้าเดินไป. บทว่า โลกสฺส อนฺตํ ความว่า พระศาสดาตรัสหมายถึงที่สุดของสังขารโลก. ในบทว่า าเตยฺยํ เป็นต้น ความว่า อันบุคคลพึงรู้ พึงเห็น พึงถึง. ด้วยเหตุนั้น เทพบุตร
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka