พระไตรปิฎก

๘. วิสาขสูตร ว่าด้วยวิสาขาปัญจาลิบุตรแสดงธรรมมิกถา [๔๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ วิหารพระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี กรุงสาวัตถี คราวนั้นท่านวิสาขะ ปัญจาลิบุตร แสดงธรรมิกถาให้ภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้งให้สมาทานให้อาจหาญให้ร่าเริงอยู่ ในอุปัฏฐานศาลา ด้วยถ้อยคำของชาวเมือง สละสลวยปราศจากโทษ ทำให้ เข้าใจความได้ชัดเจน นับเนื่องในนิพพานไม่อิงวัฏฏะ ครั้งนั้น เวลาเย็นพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จออกจากที่ประทับหลีกเร้น ไปอุปัฏฐานศาลา ประทับนั่ง ณ อาสนะที่จัดไว้แล้ว ตรัสถามภิกษุทั้งหลายว่า ใครหนอแสดงธรรมิกถาให้ภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้งให้สมาทานให้อาจหาญ ให้ร่าเริง ด้วยคำของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษ ทำให้เข้าใจความ ได้ชัดเจน นับเนื่องในนิพพานไม่อิงวัฏฏะ. ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า ท่านวิสาขะ ปัญจาลิบุตร พระพุทธเจ้าข้า... พ. จึงตรัสประทานสาธุการกะท่านวิสาขะว่า สาธุ สาธุ วิสาขะ เธอ แสดงธรรมิกถาให้ภิกษุทั้งหลายให้เห็นแจ้งให้สมาทานให้อาจหาญให้ร่าเริง ด้วยถ้อยคำของชาวเมือง สละสลวย ปราศจากโทษ ทำให้เข้าใจความได้ชัดเจน นับเนื่องในนิพพานไม่อิงวัฏฏะ ดีนักแล. คนฉลาดปนกับหมู่คนเขลา เมื่อไม่ พูดออกมา ก็ไม่มีใครรู้จัก ต่อเมื่อพูด แสดงอมตบท คนทั้งหลายจงรู้ บุคคล พึงส่องธรรมให้สว่าง พึงยกธงของฤษีไว้ ฤษีทั้งหลายมีสุภาษิตเป็นธง แท้จริง ธรรม เป็นธงของพวกฤษี. จบวิสาขสูตรที่ ๘