พระไตรปิฎก

ฑิตทั้งหลายกล่าวผู้นั้นว่า ผู้ไม่ยากจน ชีวิตของผู้นั้นไม่เป็นโมฆะ (คือไม่เปล่า จากแก่นสาร) เพราะเหตุนั้น ผู้มีปัญญารำลึกถึง พระศาสนาของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย พึง ประกอบไว้เสมอซึ่งความเชื่อ (ในพระ- ตถาคต) ซึ่งศีล ซึ่งความเลื่อมใส (ใน พระสงฆ์) และความเห็นธรรม. จบทุติยปุญญาภิสันทสูตรที่ ๒ อรรถกถาทุติยปุญญาภิสันทสูตร พึงทราบวินิจฉัยในปุญุญาภิสันทสูตรที่ ๒ ดังต่อไปนี้ :- บทว่า อริยกนฺเตหิ คือด้วยศีลสัมปยุตด้วยมรรคและผล. ก็ศีล เหล่านั้น น่าใคร่ น่ารัก น่าพอใจ ของพระอริยะทั้งหลาย. คำที่จะพึงกล่าว ในพระสูตรก่อน ก็กล่าวไว้แล้วในคัมภีร์วิสุทธิมรรค. ในคาถาพึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้ บทว่า สทฺธา ความว่าท่านประสงค์ ศรัทธาของโสดาบันบุคคล. แม้ศีล ก็เป็นศีลของโสดาบันบุคคลนั่นเอง. บทว่า อุชุภูตญฺจ ทสฺสนํ ความว่า ความเห็นของท่านผู้สิ้นอาสวะ ชื่อว่าเป็น ความเห็นตรง เพราะท่านไม่มีคดทางกายเป็นต้น . บทว่า อาหุ แปลว่า กล่าว. บทว่า ปสาทํ คือซึ่งความเลื่อมใสในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ บทว่า ธมฺมทสฺสนํ คือเห็นสัจธรรม. จบอรรถกถาทุติยปุญญาภิสันทสูตรที่ ๒