ควรใช้ โภคทรัพย์ทั้งหลาย ของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ถึงความหมดเปลือง
ไปด้วยกรรมที่สมควร ๔ ประการนี้ โภคทรัพย์เหล่านี้เรียกว่าเปลืองไปโดย
ชอบแก่เหตุ เปลืองไปโดยสมควร ใช้ไปโดยทางที่ควรใช้
สิ่งที่ควรบริโภคใช้สอยทั้งหลาย เรา
ได้บริโภคใช้สอยแล้ว บุคคลที่ควรเลี้ยง
ทั้งหลาย เราได้เลี้ยงแล้ว อันตราย
ทั้งหลาย เราได้ข้ามพ้นแล้ว ทักษิณาทาน
อย่างสูง เราได้ให้แล้ว อนึ่ง พลี ๕ เราได้
ทำแล้ว สมณพราหมณ์ทั้งหลายผู้มีศีล
ผู้สำรวม ผู้ประพฤติพรหมจรรย์ เราได้
บำรุงแล้ว บัณฑิตผู้อยู่ครองเรือนพึง
ปรารถนาโภคทรัพย์เพื่อประโยชน์อันใด
ประโยชน์อันนั้น เราได้บรรลุโดยลำดับ
แล้ว กิจการอันจะไม่ทำให้เดือดร้อนใน
ภายหลัง เราได้ทำแล้ว นรชนผู้มีอันจะ
ต้องตายเป็นสภาพ ระลึกถึงความดีที่ตน
ได้ทำแล้วนี้ ย่อมตั้งอยู่ในอริยธรรม ใน
ปัจจุบันนี้เอง บัณฑิตทั้งหลายย่อม
สรรเสริญนรชนนั้น นรชนนั้นละโลกนี้
ไปแล้ว ยังบันเทิงใจในสวรรค์.
จบปัตตกัมมสูตรที่ ๑