พระไตรปิฎก

โภคทรัพย์ ๕ ประการนี้ โภคทรัพย์เจริญขึ้น อริยสาวกนั้นย่อมมีความคิด อย่างนี้ว่า เราถือเอาประโยชน์แต่โภคทรัพย์นี้แล้ว และโภคทรัพย์ของเราก็ เจริญขึ้น อริยสาวกนั้นย่อมไม่มีความเดือดร้อน อริยสาวกย่อมไม่มีความ เดือดร้อนด้วยเหตุทั้ง ๒ ประการฉะนี้แล. นรชนเมื่อคำนึงถึงเหตุนี้ว่า เราได้ ใช้จ่ายโภคทรัพย์เลี้ยงตนแล้ว ได้ใช้จ่าย โภคทรัพย์เลี้ยงคนที่ควรเลี้ยงแล้ว ได้ผ่าน พ้นภัยที่เกิดขึ้นแล้ว ได้ให้ทักษิณาอันมี ผลสูงเลิศแล้ว ได้ทำพลี ๕ ประการแล้ว และได้บำรุงท่านผู้มีศีล สำรวมอินทรีย์ ประพฤติพรหมจรรย์แล้ว บัณฑิตผู้อยู่ ครองเรือน พึงปรารถนาโภคทรัพย์ เพื่อ ประโยชน์ใด ประโยชน์นั้น เราก็ได้บรรลุ แล้ว เราได้ทำสิ่งที่ไม่ต้องเดือดร้อนแล้ว ดังนี้ ชื่อว่าเป็นผู้ดำรงอยู่ในธรรมของพระ- อริยะ บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญเขา ในโลกนี้ เมื่อเขาละจากโลกนี้ไปแล้ว ย่อมบันเทิงใจในสวรรค์. จบอาทิยสูตรที่ ๑