พระไตรปิฎก

เป็นเหตุให้เนิ่นช้า ดูก่อนอาวุโสทั้งหลาย ภิกษุย่อมสำเร็จการอยู่ โดยประการ ที่เมื่อเธอสำเร็จการอยู่ ตายแล้วย่อมไม่เดือดร้อน อย่างนี้แล ภิกษุนี้เรียกว่า ผู้ยินดีนิพพาน ละสักกายะ เพื่อทำที่สุดทุกข์โดยชอบ. ครั้นท่านพระสารีบุตรได้กล่าวไวยากรณภาษิตนี้จบลงแล้ว จึงได้กล่าว คาถาประพันธ์ต่อไปอีกว่า ผู้ใดประกอบธรรมที่เป็นเหตุให้เนิ่น- ช้า ยินดีธรรมที่เป็นเหตุให้เนินช้า เช่นดัง มฤค ผู้นั้นย่อมไม่ได้ชมนิพพานที่เกษม จากโยคะ หาธรรมอื่นยิ่งกว่ามิได้ ส่วน ผู้ใดละธรรมที่เป็นเหตุให้เนินช้า ยินดีใน บทคือธรรมที่ไม่เป็นเหตุให้เนิ่นช้า ผู้นั้น ย่อมได้ชมนิพพานที่เกษมจากโยคะ หา ธรรมอื่นยิ่งกว่ามิได้. จบอนุตัปปิยสูตรที่ ๕ อรรถกถาอนุตัปปิยสูตร พึงทราบวินิจฉัยในอนุตัปปิยสูตรที่ ๕ ดังต่อไปนี้ :- บทว่า อนุตปฺปา ความว่า ต้องโศกเศร้าในภายหลัง คือทำความ เดือดร้อนให้ในภายหลัง. ในพระสูตรแม้ทั้งสองเหล่านี้ก็ดี ในคาถาทั้งหลายก็ดี พระสารีบุตรกล่าวไว้ทั้งวัฏฏะ และวิวัฏฏะ. จบอรรถกถาอนุตัปปิยสูตรที่ ๕