พระไตรปิฎก

จิตของภิกษุผู้น้อมไปยังเนกขัมมะ ผู้น้อมไปยังความสงัดแห่งใจ ผู้น้อมไป ยังความสิ้นตัณหา ผู้น้อมไปยังความสิ้น อุปาทาน และผู้น้อมไปยังความไม่หลงใหล แห่งใจ ย่อมหลุดพ้นโดยชอบเพราะเห็น ความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปแห่งอายตนะ ทั้งหลาย กิจที่ควรทำและการเพิ่มพูนกิจ ที่ทำแล้ว ย่อมไม่มีแก่ภิกษุนั้นผู้หลุดพ้น แล้วโดยชอบ มีจิตสงบ ภูเขาศิลาเป็น แท่งทึบ ย่อมไม่หวั่นไหวด้วยลม ฉันใด รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะและธรร- มารมณ์ทั้งสิ้น ทั้งที่เป็นอิฏฐารมณ์ และ อนิฏฐารมณ์ ย่อมยังจิตอันตั้งมั่นหลุดพ้น วิเศษแล้ว ของภิกษุผู้คงที่ให้หวั่นไหวไม่ ได้ฉันนั้น และภิกษุนั้นย่อมพิจารณาเห็น ความเกิดขึ้น และความเสื่อมไปแห่งจิต นั้น ดังนี้. จบโสณสูตรที่ ๑