Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 193

เล่ม มมร. 37 หน้า 193 ข้อ 59
สังวัฏฏวิวัฏฏกัป เมื่อโลกถึงความพินาศ เราเข้า ถึงพรหมโลกชั้นอาภัสสระ เมื่อโลกยังไม่ถึง ความพินาศ เราเข้าถึงวิมานอันว่างเปล่า ในกาล นั้น เราเป็นท้าวมหาพรหมผู้มีอำนาจเต็ม ๗ ครั้ง เป็นท้าวสักกะจอมเทพ เสวยสมบัติในเทวโลก ๓๖ ครั้ง เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นใหญ่ในหมู่ ชนชาวชมพูทวีป เป็นกษัตริย์ได้รับมุรธาภิเศก แล้ว เป็นใหญ่ในหมู่มนุษย์ปกครองปฐมพีมณฑลนี้ โดยไม่ต้องใช้อาชญา ไม่ต้องใช้ศาตรา สั่งสอน คนในปฐพีมณฑลนั้นโดยธรรมสม่ำเสมอ ไม่ผลุน ผลัน ได้เกิดในตระกูลมั่งคั่ง มีทรัพย์สมบัติมาก แล้ว ได้เกิดในตระกูลมั่งคั่ง มีทรัพย์สมบัติมาก มาย ทั้งบริบูรณ์พร้อมด้วยรัตนะ ๗ ประการ อัน อำนวยความประสงค์ให้ทุกอย่าง ฐานะดังที่กล่าว มานี้พระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้สงเคราะห์ประชาชาว โลกทรงแสดงไว้ดีแล้ว เหตุที่ท่านเรียกว่าเป็น พระเจ้าแผ่นดิน เพราะความเป็นใหญ่ เราเป็น พระราชาผู้เรืองเดช มีอุปกรณ์เครื่องให้ปลื้มใจ มากมาย มีฤทธิ์ มียศ เป็นใหญ่ ในหมู่ชนชาว ชมพูทวีป ใครบ้างได้ฟังแล้วจะไม่เลื่อมใสแม้จะ เป็นคนมีชาติต่ำ เพราะฉะนั้นแหละ ผู้มุ่งประ-
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka