พระไตรปิฎก

อันว่างเปล่า. บทว่า ปวึ อิมํ ความว่า ซึ่งแผ่นดินใหญ่ อันมีสาคร ล้อมรอบ. บทว่า อสาหเสน แปลว่าด้วยกรรมที่มิได้ตั้งคิด. บทว่า สเมน สุเทสิตํ ความว่า พร่ำสอนด้วยกรรมอันสม่ำเสมอ. บทว่า เตหิ เอตํ สุเทสิตํ ความว่า ฐานะนี้ คือมีประมาณเท่านี้ อันพระ พุทธเจ้าทั้งหลาย แสดงดีแล้ว ตรัสดีแล้ว. บทว่า ปโพฺย แปลว่า เจ้าเผ่นดิน. จบ อรรถกถาปุญญวิปากสูตรที่ ๙