พระไตรปิฎก

พร้อมเพรียงกัน เป็นผู้มีปัญญารักษาตน จัก กระทำที่สุดทุกข์ได้. จบ กัรณฑวสูตรที่ ๑๐ อรรถกถากรัณฑวสูตรที่ ๑๐ กรัณฑวสูตรที่ ๑๐ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า อญฺเนาฺฺํ ปฏิจรติ ความว่า เอาเหตุหรือคำอื่นมา กลบเกลื่อนเหตุหรือคำอื่น. บทว่า พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ ความว่า ทำถ้อยคำที่แทรกเข้ามาอย่างอื่นให้ออกนอกทาง. บทว่า อปเนยฺโย ได้แก่บุคคลนี้พึงนำออกไป. บทว่า สมณทูสี ได้แก่ ผู้ประทุษร้าย สมณะ. บทว่า สมณปลาโป ความว่า ชื่อว่าเป็นสมณะแกลบใน สมณะทั้งหลาย เพราะไม่มีแก่น เหมือนแกลบข้าวในข้าวทั้งหลาย. บทว่า สมณกรณฺฑโว ได้แก่ สมณะหยากเยื่อ. บทว่า พหิทฺธา นาเสนฺติ แปลว่า ขับออกไปภายนอก. บทว่า ยวกรเณ ได้แก่ในนาข้าวเหนียว. บทว่า ผุสยมานสฺส ได้แก่ อันบุคคลยืนอยู่บนที่สูงแล้วสาดไปในที่มีลมแรง. บทว่า อปสมฺมชฺชนฺติ ความว่า ปัดออกบ่อย ๆ เพื่อทำข้าวที่ดี ไว้ข้างหนึ่ง ข้าวที่ทราม