Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 439

เล่ม มมร. 37 หน้า 439 ข้อ 114
ความว่า เมื่อคนผู้ขัดสน ไม่สามารถให้หรือทำอะไร ๆ ได้ ชน ทั้งหลายย่อมไม่สำคัญว่าจะต้องฟังเหมือนคำของคนขัดสน แต่คำ ของข้าพระองค์ ชนทั้งหลายย่อมสำคัญว่าควรฟัง คือ ย่อมตั้งอยู่ ในโอวาทที่ให้ไว้ อธิบายว่า ย่อมไม่สำคัญที่จะล่วงละเมิดอนุศาสนี ของข้าพระองค์. บทว่า โยนิ โข ตฺยายํ แก้เป็น อุปาโย โข เต อยํ แปลว่า นี้เป็นอุบายของท่านแล. ก็ในสูตรแม้ทั้งสองนี้ พึงทราบว่า ตรัส ศรัทธา ศีล จาคะและปัญญาคละกัน. จบ อรรถกถาทุติยหัตถกสูตรที่ ๔
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka