Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 442

เล่ม มมร. 37 หน้า 442 ข้อ 115
ที่ตนฟังแล้ว และชักชวนผู้อื่นในการพิจารณาอรรถแห่งธรรม ๑ ตนเองรู้ทั่วถึงอรรถรู้ทั่วถึงธรรมแล้วปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม และชักชวนผู้อื่นในการปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม ๑ ด้วยเหตุมี ประมาณเท่านี้แล อุบาสกชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์ตน และ เพื่อประโยชน์ผู้อื่น. จบ มหานามสูตรที่ ๕ อรรถกถามหานามสูตรที่ ๕ มหานามสูตรที่ ๕ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า อตฺถูปปริกฺขึ โหติ ความว่า ย่อมเป็นผู้ใคร่ครวญ ถึงประโยชน์และมิใช่ประโยชน์ คือ เหตุและมิใช่เหตุ. จบ มหานามสูตรที่ ๕
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka