Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 634

เล่ม มมร. 37 หน้า 634 ข้อ 169
และถูกต้องวิโมกข์อันสงบ ไม่มีรูป เพราะล่วงรูปเสียได้ ด้วย นามกาย ทำให้แจ้งซึ่งเจโตวิมุติ ปัญญาวิมุติ อันหาอาสวะมิได้ เพราะอาสวะทั้งหลายสิ้นไป ด้วยปัญญาอันยิ่งเอง ในปัจจุบัน เข้า ถึงอยู่ เมื่อนั้น เธอชื่อว่าเป็นผู้บริบูรณ์ด้วยองค์นั้น ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๘ ประการนี้แล เป็นผู้ให้ก่อเกิด ความเลื่อมใสโดยรอบ และบริบูรณ์ด้วยอาการทั้งปวง. จบ ทุติยปฏิปทาสูตรที่ ๒ อรรถกถาทุติยปฏิปทาสูตรที่ ๒ ทุติยปฏิปทาสูตรที่ ๒ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้:- บทว่า สนฺตา ความว่า ชื่อว่าสงบ เพราะสงบจากธรรม อันเป็นข้าศึก. บทว่า วิโมกฺขา ความว่า และชื่อว่าวิโมกข์ เพราะ หลุดพ้นจากธรรมอันเป็นข้าศึก. จบ อรรถกถาทุติยปฏิปทาสูตรที่ ๒
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka