Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 648

เล่ม มมร. 37 หน้า 648 ข้อ 173
ปรายิกัตถประโยชน์เป็นนิตย์ ธรรม ๘ ประการ ดังกล่าวนี้ ของผู้ครองเรือน ผู้มีศรัทธา อันพระ- พุทธเจ้าผู้มีพระนามอันแท้จริง ตรัสว่านำสุขมา ให้ในโลกทั้งสอง คือ ประโยชน์ในปัจจุบันนี้และ ความสุขในภายหน้า บุญ คือ จาคะนี้ ย่อมเจริญ แก่คฤหัสถ์ด้วยประการฉะนี้. จบ ฉัฏฐปฏิปทาสูตรที่ ๖ อรรถกถาปฏิปทาสูตรที่ ๔-๖ จตุตถปฏิปทาสูตรที่ ๔ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้:- บทว่า ปฏิหิตาย ได้แก่ เมื่อราตรีดำเนินไป บทว่า โส มมสฺสนฺตาโย ความว่า อันตรายแห่งชีวิตนั้นพึงมีแก่เรา คือ ทั้ง อันตรายต่อสวรรค์ ทั้งอันตรายต่อมรรค พึงมีแก่เราผู้ทำกาลกิริยา เยี่ยงปุถุชน. บทว่า สตฺถกา วา เม วาตา ความว่า ลมชื่อว่า มีพิษ ดังศาตรา เพราะตัดอวัยวะน้อยใหญ่เหมือนศาตรา. สูตรที่ ๕ เป็นต้น มีนัยดังกล่าวแล้วแล. จบ อรรถกถาปฏิปทาสูตรที่ ๔-๕-๖
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka