Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 684

เล่ม มมร. 37 หน้า 684 ข้อ 193
เราจึงพอใจด้วยการอยู่ในป่าของภิกษุนั้น. ดูก่อนนาคิตะ สมัยใด เราเดินทางไกลไม่เห็นอะไร ๆ ข้างหน้า ข้างหลังสมัยนั้น เรามีความผาสุก โดยที่สุดการถ่ายอุจาระปัสสาวะ. จบ สมณสูตรที่ ๖ อรรถกถายสสูตรที่ ๖ ยสสูตรที่ ๖ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า มา จ มยา ยโส ความว่า ยศอย่าไปกับเราเลย. บทว่า อกสิราลาภี ได้แก่ ได้อย่างไพบูลย์. บทว่า สีลปญฺาณํ ได้แก่ ศีล และความรู้ทั่วไป. บทว่า สงฺคมฺม แปลว่า ประชุมแล้ว. บทว่า ิสมาคมมฺ แปลว่า มาประชุมกันแล้ว. บทว่า สงฺคณิกวิหารํ แปลว่า การอยู่คลุกคลีด้วยหมู่. บทว่า นห นูนเม ตัดเป็น น หิ นูน อิเม บทว่า ตถา หิ ปนเม ตัดบทเป็น ตถา หิ ปน อิเม. บทว่า องฺคุลิปโฏทเกน ได้แก่ ด้วยเอานิ้วมือทำต่างด้ามปฏักแล้วจี้. บทว่า สํชคฺฆนฺเต ได้แก่ หัวเราะกันดัง. บทว่า สงฺกีฬนฺเต ได้แก่ ทำการแหย่เย้ากัน. จบ อรรถกถายสสูตรที่ ๖
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka