Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 691

เล่ม มมร. 37 หน้า 691 ข้อ 200
๑๐. วัตตสูตร [๒๐๐] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้อันสงฆ์ลงตัสสปา- ปิยสิกากรรม ต้องประพฤติชอบในธรรม ๘ ประการ คือ ไม่พึงให้ อุปสมบท ๑ ไม่พึงให้นิสัย ๑ ไม่พึงให้สามเณรอุปัฏฐาก ๑ ไม่พึง ยินดีการสมมติตนเป็นผู้ให้โอวาทภิกษุณี ๑ แม้ได้รับสมมติแล้ว ก็ไม่พึงโอวาทภิกษุณี ๑ ไม่พึงยินดีการได้รับสมมติจากสงฆ์ไร ๆ ๑ ไม่พึงนิยมในตำแหน่งหัวหน้าตำแหน่งไร ๑ ไม่พึงให้ประพฤติ วุฏฐานวพิธีเพราะตำแหน่งเดิมนั้น ๑ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุ ผู้อันสงฆ์ลงตัสสปาปิยสิกากรรมแล้ว พึงประพฤติชอบในธรรม ๘ ประการนื้. จบ วัตตสูตรที่ ๑๓ อรรถกถาวัตตสูตรที่ ๑๐ วัตตสูตรที่ ๑๐ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :- บทว่า ปจฺเจกฏฺาเน ได้แก่ ในตำแหน่งอธิบดีสงฆ์ คือ ในตำแหน่งหัวหน้า. จริงอยู่ (ไม่) ควรทำผู้นั้นให้เป็นหัวหน้าแล้ว ทำสังฆกรรมอะไร ๆ. บทว่า น จ เตน มูเลน วุฏฺาเปตพฺพํ ความว่า จะทำกรรม คืออัพภาน เรียกเข้าหมู่สงฆ์และวุฏฐานออกจากครุกาบัติ ทำผู้นั้นให้เป็นมูล คือหัวหน้าไม่ได้ คำที่เหลือในบททั้งปวงมีอรรถ ง่ายทั้งนั้นแล. จบ อรรถกถาวัตตสูตรที่ ๑๐
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka