พระไตรปิฎก

อรรถกถาอุปสัมปทาสูตรที่ ๔ อุปสัมปทาสูตรที่ ๔ พึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า อนภิรตึ ได้แก่ ความเป็นผู้กระสัน. บทว่า วูปกาเสตุํ ได้แก่ กำจัด. บทว่า อธิสีเล ได้แก่ ศีลสูงสุด. แม้ในจิตและปัญญาก็นัยนี้ เหมือนกัน. จบอรรถกถาอุปสัมปทาสูตรที่ ๔ ๕. นิสสยสูตร๑ ว่าด้วยภิกษุประกอบด้วยธรรม ๑๐ ประการถึงให้นิสัย [๓๔] อุ. ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรมเท่าไร หนอแล พึงให้นิสัย. ฯลฯ จบนิสสยสูตรที่ ๕ ๖. สามเณรสูตร๒ ว่าด้วยภิกษุประกอบด้วยธรรม ๑๐ ประการ พึงให้สามเณรอุปัฏฐาก อุ. ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรมเท่าไรหนอแล พึงให้สามเณรอุปัฏฐาก. พ. ดูก่อนอุบาลี ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๑๐ ประการแล พึง ให้สามเณรอุปัฏฐาก ๑๐ ประการเป็นไฉน คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เป็น ผู้มีศีล สำรวมแล้วในปาติโมกขสังวร ถึงพร้อมด้วยอาจาระและโคจร มี ปกติเห็นภัยในโทษอันมีประมาณน้อย สมาทานศึกษาอยู่ในสิกขาบท ๑-๒. สูตรที่ ๕-๖ ไม่มีอรรถกถาอธิบาย.