พระไตรปิฎก

ชนเหล่าใดประพฤติตามธรรมในธรรม อันพระตถา- คตตรัสแล้วโดยชอบ ชนเหล่านั้นจักข้ามพ้นวัฏฏะ อันเป็นบ่วงมารที่ข้ามพ้นได้แสนยาก แล้วจักถึงฝั่ง โน้น คือนิพพาน บัณฑิตละธรรมดำเสวยแล้ว พึงยัง ธรรมขาวให้เจริญ บัณฑิตละกามทั้งหลายแล้ว เป็น ผู้ไม่มีกังวล ออกจากความอาลัย อาศัยธรรมที่ไม่มี ความอาลัย พึงปรารถนาความยินดียิ่งในวิเวก ที่ ยินดีได้แสนยาก บัณฑิตพึงชำระตนให้ผ่องแผ้ว จากเครื่องเศร้าหม่องจิตทั้งหลาย บัณฑิตเหล่าใด อบรมโดยชอบในองค์ธรรมเป็นเครื่องตรัสรู้ทั้งหลาย ไม่ถือมั่นแล้ว ยินดีในนิพพาน เป็นที่สละความถือมั่น บัณฑิตเหล่านั้นสิ้นอาสวะ มีความรุ่งเรื่อง ดับสนิท แล้วในโลก. จบสคารวสูตรที่ ๕ อรรถกถาสคารวสูตรที่ ๕ สคารวสูตรที่ ๕ พึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้. บทว่า โอริมํ ตีรํ ได้แก่ โลกิยะ ชื่อว่าฝั่งนี้. บทว่า ปาริมํ ตีรํ ได้แก่ โลกุตระ ชื่อว่าฝั่งโน้น. บทว่า ปารคามิโน ได้แก่ ผู้ถึงพระนิพพาน. บทว่า ตีรเนวานุ- ธารติ ได้แก่ วิ่งแล่นไปสู่ฝั่ง คือ สักกายทิฏฐิ. บทว่า ธมฺเม ธมฺมานุวตฺติโน