พระไตรปิฎก

๒. พรรณนาสิกขาบท หัวข้อปาฐะว่าด้วยสิกขาบท ครั้นแสดงการเข้าสู่พระศาสนาด้วยการถึงสรณคมน์อย่างนี้แล้ว เพื่อ จะพรรณนาปาฐะที่ว่าด้วยสิกขาบท ซึ่งตั้งเป็นบทนิกเขปไว้ เพื่อแสดงสิกขาบท ทั้งหลาย อันอุบาสกหรือบรรพชิต ผู้เข้ามาสู่พระศาสนาจะพึงศึกษา เป็นอัน ดับแรก บัดนี้ข้าพเจ้าจะกล่าวมาติกาหัวข้อดังต่อไปนี้ สิกขาบทเหล่านี้ ผู้ใดกล่าว กล่าวที่ใด กล่าว เมื่อใด กล่าวเพราะเหตุใด จำต้องกำหนดกล่าวทำ นัยนั้น โดยความแปลกแห่งสิกขาบททั่วไป จำต้อง กำหนดโทษทั้งเป็นปกติวัชชะ และปัณณัตติวัชชะ ทำ การชี้แจงนัยทั่วไป ทั่วทุกสิกขาบท โดยพยัญชนะ และอรรถะของบททั้งหลาย. แต่ใน ๕ สิกขาบทต้น พึงทราบวินิจฉัย โดย ประกาศความแปลกกัน ของสิกขาบททั่วไปโดยความ เป็นอย่างเดียวกัน และความต่างกันเป็นอาทิ ตั้งต้นแต่ ปาณาติบาตเป็นต้นไป โดยอารมณ์ การสมาทานและ การขาด โดยความมีโทษมาก โดยประโยค องค์และ สมุฏฐาน โดยเวทนา มูลและกรรม โดยการงดเว้นและ โดยผล.