พระไตรปิฎก

พรรณนาปัญหาว่า อะไรเอ่ย ชื่อว่า ๗ พระศาสดาผู้มีจิตอันพระเถระทำให้ทรงยินดีด้วยการพยากรณ์ปัญหานี้ แล้ว จึงตรัสถามปัญหายิ่งขึ้นไป ตามนัยก่อน ๆ ว่า อะไรเอ่ย ชื่อว่า ๗. วิญญาณฐิติ ๗ พระเถระกล่าวในการพยากรณ์ปัญหาใหญ่ก็จริง ถึงอย่างนั้น ภิกษุผู้มีจิตอบรมดีแล้วในธรรมเหล่าใด ย่อมเป็นผู้ทำที่สุดทุกข์ได้ พระเถระ- เมื่อแสดงธรรมเหล่านั้น จึงทูลตอบว่า โพชฌงค์ ๗. อนึ่งเล่าความข้อนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าก็ทรงอนุมัติแล้ว เหมือนอย่างที่ตรัสไว้ว่า ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย กชังคลาภิกษุณีเป็น บัณฑิต ดูก่อนคฤหบดีทั้งหลาย กชังคลาภิกษุณี มี ปัญญามาก พวกท่านเข้าไปหาคฤหบดีแม้ที่เตียง สอบ ถามข้อความนี้ แม้เราก็พึงพยากรณ์ความข้อนั้นเหมือน อย่างที่ กชังคลาภิกษุณี พยากรณ์ฉะนั้น. กชังคลาภิกษุณี นั้นพยากรณ์ไว้อย่างนี้ว่า ผู้มีอายุ ในธรรม ๗ ภิกษุมีจิตอบรมดีแล้ว โดย ชอบ ฯลฯ ย่อมเป็นผู้ทำที่สุดทุกข์ได้. ในธรรม ๗ คือโพชฌงค์ ๗ ผู้มีอายุ ในธรรม ๗ เหล่านี้แล ภิกษุ ผู้มีจิตอบรมดีแล้ว โดยชอบ ฯลฯ ย่อมเป็นผู้ทำที่สุด ทุกข์ได้. คำนั้นใดว่าปัญหา ๗ อุทเทส ๗ ไวยากรณ์ ๗ คำนี้เราอาศัยข้อนั้นกล่าวแล้ว. ดังนี้. ความข้อนี้ พึงทราบว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงอนุมัติแล้วด้วยประ- การฉะนี้.