พระไตรปิฎก

มงคลสูตรในขุททกปาฐะ [๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้. สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวันวิหาร อารามของท่านอนาถปิณฑิกะ กรุงสาวัตถี. ครั้งนั้น เมื่อล่วงปฐมยามไปแล้ว เทวดาองค์หนึ่งมีวรรณะงด งามเปล่งรัศมีสว่างตัวพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคเจ้า ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว ยืน ณ ที่สมควรส่วนหนึ่ง ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยพระคาถาว่า [๖] เทวดาและมนุษย์เป็นอันมาก ปรารถนาความ สวัสดี พากันคิดมงคลทั้งหลาย ขอพระองค์โปรดตรัส บอกมงคลอันอุดมด้วยเถิด พระเจ้าข้า. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบด้วยคาถาเหล่านั้นว่า การไม่คบพาล การคบแต่บัณฑิต และการบูชา ผู้ที่ควรบูชา นี้ก็เป็นมงคลอุดม การอยู่ในประเทศอันเหมาะ ความเป็นผู้ทำบุญ ไว้แต่ก่อน การตั้งตนไว้ชอบ นี่ก็เป็นมงคลอุดม. ความเป็นพหูสูต ความเป็นผู้มีศิลปะ มีวินัยที่ ศึกษามาดี มีวาจาเป็นสุภาษิต นี่ก็เป็นมงคลอุดม.