พระไตรปิฎก

ผู้ทำกาลกิริยาละไปแล้ว ย่อมยังอัตภาพให้เป็น ไปในปิตติวิสัยนั้น ด้วยทานที่ญาติให้แล้วจากมนุษย์ โลกนี้. น้ำตกลงบนที่ดอน ย่อมไหลไปสู่ที่ลุ่ม ฉันใด ทานที่ทายกให้ไปจากมนุษยโลกนี้ ย่อมสำเร็จผลแก่ฝูง เปรตฉันนั้นเหมือนกัน. ห้วงน้ำเต็มแล้ว ย่อมยังสาครให้เต็มฉันใด ทาน ที่ทายกให้ไปนากมนุษยโลกนี้ ย่อมสำเร็จผลแก่ฝูง เปรตฉันนั้น เหมือนกัน. บุคคลเมื่อระลึกถึงกิจที่ท่านทำมาแต่ก่อนว่าท่าน ได้ทำกิจแก่เรา ได้ให้แก่เรา ได้เป็นญาติมิตรเป็นเพื่อน ของเรา ดังนี้ จึงควรให้ทักษิณาแก่ฝูงเปรต. การร้องไห้ การเศร้าโศก หรือการพิไรรำพัน อย่างอื่น ๆ ก็ไม่ควรทำ เพราะการร้องไห้เป็นต้นนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่ผู้ล่วงลับไปแล้ว ญาติทั้งหลาย ก็ คงอยู่อย่างนั้น. ทักษิณานี้แล อันทายกให้แล้ว ตั้งไว้ดีแล้วใน พระสงฆ์ ย่อมสำเร็จประโยชน์แก่ทายกนั้น โดยฐานะ ตลอดกาลนาน. ญาติธรรมนี้นั้น ก็ทรงแสดงแล้ว การบูชาผู้ล่วง ลับไปแล้ว ก็ทรงทำโอฬารแล้ว ทั้งกำลังของภิกษุ ทั้งหลาย ก็ทรงเพิ่มให้แล้ว บุญพระองค์ก็ทรงขวน ขวายไว้มิใช่น้อย. จบติโรกุฑฑสูตร