พระไตรปิฎก

อย่างนี้; ก็แล มฆมาณพนั่น ไม่ประมาทอย่างนี้ จึงถึงความเป็นใหญ่ เห็นปานนี้ ทรงเสวยราชย์ในเทวโลกทั้งสอง, ชื่อว่าความไม่ประมาทนั่น บัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น สรรเสริญแล้ว, เพราะว่า การ บรรลุคุณวิเศษซึ่งเป็นโลกิยะและโลกุตระแม้ทั้งหมดย่อมมีได้ เพราะอาศัย ความไม่ประมาท " ดังนี้แล้ว ตรัสพระคาถานี้ว่า ๗. อปฺปมาเทน มฆวา เทวานํ เสฏฺตํ คโต อปฺปมาทํ ปสํสนฺติ ปมาโท ครหิโต สทา. "ท้าวมฆวะ ถึงความเป็นผู้ประเสริฐกว่าเทพยดา ทั้งหลาย เพราะความไม่ประมาท; บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมสรรเสริญความไม่ประมาท, ความประมาท อันท่านติเตียนทุกเมื่อ." แก้อรรถ บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อปฺปมาเทน คือ เพราะความไม่ ประมาทที่ทำไว้ ตั้งต้นแต่แผ้วถางภูมิประเทศในอจลคาม. บทว่า มฆวา เป็นต้น ความว่า มฆมาณพ ซึ่งปรากฏว่า " มฆวะ" ในบัดนี้ ชื่อว่า ถึงความเป็นผู้ประเสริฐกว่าเทพยดาทั้งหลาย เพราะความเป็นราชาแห่งเทวโลกทั้งสอง. บทว่า ปสํสนฺติ ความว่า บัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ย่อมชมเชย สรรเสริญความไม่ประมาทอย่างเดียว. ถามว่า " เพราะเหตุไร ?" วิสัชนาว่า " เพราะความไม่ประมาท เป็นเหตุให้ได้คุณวิเศษที่เป็น