พระไตรปิฎก

บาปกรรมย่อมตามเผาคนพาล เหมือนไฟอันเถ้า กลบไว้ฉะนั้น. ๑๓. ความรู้ย่อมเกิดแก่คนพาล เพียงเพื่อ ความฉิบหายเท่านั้น ความรู้นั้นยังหัวคิดของเขาให้ ตกไป ย่อมฆ่าส่วนสุกกธรรมของคนพาลเสีย. ๑๔. ภิกษุผู้พาล พึงปรารถนาครามยกย่องอัน ไม่มีอยู่ ความแวดล้อมในภิกษุทั้งหลาย ความเป็น ใหญ่ในอาวาส และการบูชาในตระกูลแห่งชนอื่น ความดำริย่อมเกิดขึ้นแก่ภิกษุผู้พาลว่า คฤหัสถ์และ บรรพชิตทั้งสองจงสำคัญกรรมอันเขาทำเสร็จแล้ว เพราะอาศัยเราผู้เดียว จงเป็นไปในอำนาจของเขา เท่านั้น ในกิจน้อยใหญ่กิจไร ๆ ริษยาและมานะ ย่อมเจริญ ( แก่เธอ). ๑๕. ก็ข้อปฏิบัติอันเข้าไปอาศัยลาภ เป็น อย่างอื่น ข้อปฏิบัติอันยังสัตว์ให้ถึงพระนิพพานเป็น อย่างอื่น (คนละอย่าง) ภิกษุผู้เป็นสาวกของพระ- พุทธเจ้าทราบเนื้อความนั้นอย่างนี้แล้ว ไม่พึงเพลิด- เพลินสักการะ พึงตามเจริญวิเวก. จบพาลวรรคที่ ๕.