พระไตรปิฎก

ทอดแหใหญ่อยู่ รู้ว่า " เป็นเสียงของมหาทุคตะ" จึงเรียกเขามาถาม ว่า " แกมีจิตยินดีเหลือเกิน ร้องเพลงอยู่, มีเหตุอะไรหรือ ?" มหาทุคตะ. เก็บผัก เพื่อน. ชาวประมง. จักทำอะไรกัน ? มหาทุคตะ. จักเลี้ยงภิกษุสักรูปหนึ่ง. ชาวประมง. โอ ! อิ่มละ ภิกษุที่ฉันผักของแก. มหาทุคตะ. จะทำอย่างไรได้ ? เพื่อน, กันต้องเลี้ยงภิกษุด้วย ผักที่กันได้. ชาวประมง. ถ้าอย่างนั้น มานี่เถิด. มหาทุคตะ. จะทำอย่างไร ? เพื่อน. ชาวประมง. จงถือเอาปลาเหล่านี้ ร้อยให้เป็นพวง มีราคาบาทหนึ่ง บ้าง กึ่งบาทบ้าง กหาปณะหนึ่งบ้าง. เขาได้กระทำอย่างนั้น. ชาวเมืองซื้อปลาที่มหาทุคตะร้อยไว้ ๆ ไป เพื่อประโยชน์แก่ภิกษุ ที่ตนนิมนต์แล้ว ๆ. เมื่อเขากำลังร้อยปลาอยู่นั้นแล, ก็ถึงเวลาภิกขาจาร แล้ว. เขากำหนดเวลาแล้ว กล่าวว่า " จักต้องไป เพื่อน, นี้ เป็น เวลาที่ภิกษุมา." ชาวประมง. ก็พวงปลายังมีอยู่ไหม ? มหาทุคตะ. ไม่มี เพื่อน, หมดสิ้นแล้ว. ชาวประมง. " ถ้าอย่างนั้น ปลาตะเพียน ๔ ตัว ข้าหมกทรายไว้ เพื่อประโยชน์แก่ตน, แม้ถ้าแกต้องการจะเลี้ยงภิกษุ, จงเอาปลาเหล่านี้ ไปเถิด" ดังนี้แล้ว ก็ได้ให้ปลาตะเพียนเหล่านั้นแก่เขาไป.