พระไตรปิฎก

ว่า เป็นพราหมณ์. เทพยดาคนธรรพ์และหมู่มนุษย์ ย่อมไม่รู้คติของผู้ใด เราเรียกผู้นั้น ซึ่งมีอาสวะสิ้น แล้ว ผู้ไกลกิเลสว่า เป็นพราหมณ์. ๓๗. ความกังวลในก่อน ในภายหลัง และใน ท่ามกลางของผู้ใดไม่มี เราเรียกผู้นั้น ซึ่งไม่มีความ กังวล ไม่มีความยึดมั่นว่า เป็นพราหมณ์. ๓๘. เราเรียกบุคคลผู้องอาจ ประเสริฐ แกล้ว กล้า แสวงหาคุณอันใหญ่ ผู้ชนะโดยวิเศษ ไม่ หวั่นไหว ผู้ล้างแล้ว ผู้รู้นั้นว่า เป็นพราหมณ์. ๓๙. บุคคลใด รู้ขันธ์ที่อาศัยอยู่ในก่อน ทั้งเห็น สวรรค์และอบาย อนึ่ง บรรลุความสิ้นไปแห่งชาติ เสร็จกิจแล้ว เพราะรู้ยิ่ง เป็นมุนี เราเรียกบุคคล นั้น ซึ่งมีพรหมจรรย์อันอยู่เสร็จสรรพแล้วว่า เป็น พราหมณ์. จบพราหมณวรรคที่ ๒๖