พระไตรปิฎก

แม้เทวดาทั้งหลาย เห็นสาวกของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ชนะสงครามแล้ว เป็นผู้ใหญ่ ปราศจาความครั่นคร้าม ย่อมนอบน้อมด้วยคำว่า ข้าแต่ท่านบุรุษ อาชาไนย ขอนอบน้อมแด่ท่านผู้ครอบงำ กิเลสที่เอาชนะได้ยาก ชนะเสนาแห่งมัจจุ ที่กางกั้นไว้มิได้ด้วยวิโมกข์ เทวดาทั้งหลาย ย่อมนอบน้อมพระขีณาสพผู้มีอรหัตผลอัน บรรลุแล้วนี้ ด้วยประการฉะนี้ เพราะ เทวดาทั้งหลายไม่เห็นเหตุ แม้มีประมาณ- น้อย ของพระขีณาสพผู้เป็นบุรุษอาชาไนย นั้นอันเป็นเหตุให้ท่านเข้าถึงอำนาจของ มัจจุได้ ฉะนั้น จึงพากันนอบน้อมพระ ขีณาสพนั้น. จบสัททสูตรที่ ๓ อรรถกถาสัททสูตร ในสัททสูตรที่ ๓ พึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :- บทว่า เทเวสุ ความว่า เว้นเทพที่เป็นอรูปาวจร และเทพที่เป็น อสัญญีทั้งหลาย ในอุบัติเทพอื่นจากนั้น. บทว่า เทวสทฺทา ได้แก่ เสียง ที่ประมวลมาจากปีติของเทวดาทั้งหลาย. บทว่า นิจฺฉรนฺติ ได้แก่ เปล่งออก ไปด้วยสามารถแห่งการสนทนาปราศรัยกัน. บทว่า สมยา สมยํ อุปาทาย ความว่า อาศัยสมัยที่เหมาะสม มีคำอธิบายว่า เทวดาทั้งหลายดำรงอยู่ในกาลใด