พระไตรปิฎก

โมหะให้เกิดความฉิบหาย โมหะ ทำจิตให้กำเริบ ชนไม่รู้สึกโมหะนั้นอัน เกิดในภายในว่าเป็นภัย คนหลงย่อมไม่ รู้จักประโยชน์ ย่อมไม่เห็นธรรม โมหะ ย่อมครอบงำนรชนในขณะใด ความมืดตื้อ ย่อมมีในขณะนั้น บุคคลใดละโมทะ ได้ขาด ย่อมไม่หลงในอารมณ์เป็นที่ตั้ง แห่งความหลง บุคคลนั้นย่อมกำจัดความ หลงได้ทั้งหมด เปรียบเหมือนพระอาทิตย์ อุทัยจัดมืดฉะนั้น. จบมูลสูตรที่ ๙ อรรถกถามลสูตร ในมลสูตรที่สูตรที่ ๙ พึงทราบวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :- อนฺตรา ศัพท์ ในบทว่า อนฺตรามลา นี้ มาในเหตุ เช่นใน ประโยคมีอาทิว่า ชนทั้งหลาย ย่อมประชุมสนทนา กันที่ฝั่งแม่น้ำ ในโรงที่พัก ในสภา และ ในถนน ส่วนเราและท่าน มีอะไรเป็นเหตุ.