พระไตรปิฎก

[๓๒๓] ฤาษีทั้งหลายมีในครั้งก่อน สำรวมตน มีตบะ ละเบญจกามคุณแล้ว ได้ ประพฤติประโยชน์ของตน ๆ พวกพราหมณ์แต่เก่าก่อนไม่มีสัตว์ เลี้ยง ไม่มีเงิน ไม่มีสิ่งของต่าง ๆ พราหมณ์ เหล่านั้น มีทรัพย์และข้าวเปลือกอันเป็น ส่วนแห่งการสาธยายมนต์ ได้รักษาขุมทรัพย์ อันประเสริฐไว้ ภัตที่ประตูเรือน ทายกทั้งหลายเริ่ม ทำตั้งไว้แล้ว เพื่อพราหมณ์เหล่านั้น ทายก ทั้งหลายได้สำคัญภัตนั้นว่า เป็นของที่ตน ควรให้แก่พราหมณ์เหล่านั้น ผู้แสวงหาภัต ที่เริ่มทำไว้แล้วด้วยศรัทธา ชาวชนบท ชาวแว่นแคว้น ผู้มั่งคั่ง ด้วยผ้าที่ย้อมด้วยสีต่าง ๆ และด้วยที่นอน และที่อยู่ ได้นอบน้อมพราหมณ์เหล่านั้น พราหมณ์ทั้งหลายผู้อันธรรมรักษา แล้ว ใคร ๆ ไม่พึงฆ่า ไม่พึงชนะ ใคร ๆ ไม่พึงห้ามพราหมณ์เหล่านั้น ที่ประตูแห่ง สกุลทั้งหลาย โดยประการทั้งปวง