พระไตรปิฎก

ผู้เป็นพหูสูตทั้งหลาย ไม่รู้ด้วยตนเอง ยัง ข้ามความสงสัยไม่ได้ จะสามารถให้ผู้อื่น เพ่งพินิจได้อย่างไร. เหมือนคนข้ามแม่น้ำที่มีน้ำมาก มี กระแสไหลเชี่ยว ถูกน้ำพัดลอยไปตามกระ แสน้ำ จะสามารถช่วยให้ผู้อื่นข้ามได้อย่าง ไร ฉะนั้น. ผู้ใดขึ้นสู่เรือที่มั่นคง มีพายและถ่อ พร้อมมูล ผู้นั้นรู้อุบายในเรือนั้น เป็นผู้ ฉลาด มีสติ พึงช่วยผู้อื่นแม้จำนวนมากใน เรือนั้น ให้ข้ามได้ แม้ฉันใด ผู้ใดไปด้วยมรรคญาณทั้ง ๔ อบรม ตนแล้ว เป็นพหูสูต ไม่มีความหวั่นไหว เป็นธรรมดา ผู้นั้นแลรู้ชัดอยู่ พึงยังผู้อื่นผู้ตั้ง ใจสดับและสมบูรณ์ด้วยธรรมอันเป็นอุปนิสัย ให้เพ่งพินิจได้ ฉันนั้น. เพราะเหตุนั้นแล บุคคลควรคบ สัปบุรุษผู้มีปัญญา เป็นพหูสูต บุคคลผู้คบ บุคคลเช่นนั้น รู้ชัดเนื้อความแล้ว ปฏิบัติ อยู่ รู้แจ้งธรรมแล้ว พึงได้ความสุข. จบนาวาสูตรที่ ๘