พระไตรปิฎก

สัมมาปริพพาชนิยสูตรที่ ๑๓ ว่าด้วยผู้เว้นรอบโดยชอบในโลก พระพุทธนิมิตตรัสถามด้วยพระคาถาว่า [๓๓๑] เราขอถามมุนีผู้มีปัญญามาก ผู้ข้ามถึงฝั่ง ปรินิพพานแล้ว ดำรงตนมั่น ภิกษุนั้นบรรเทากามทั้งหลายแล้ว พึงเว้น รอบโดยชอบในโลกอย่างไร. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ภิกษุใด ถอนการถือความเกิด ความฝันและลักษณะว่าเป็นมงคลขึ้นได้แล้ว ภิกษุนั้นละมงคลอันเป็นโทษได้แล้ว พึงเว้น รอบโดยชอบในโลก. ภิกษุพึงนำออกเสียซึ่งความกำหนัด ในกามทั้งหลาย ทั้งที่เป็นของมนุษย์ ทั้งที่ เป็นของทิพย์ ภิกษุนั้นตรัสรู้ธรรมแล้ว ก้าว- ล่วงภพได้แล้ว พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก. ภิกษุกำจัดคำส่อเสียดแล้ว พึงละ ความโกรธ ความตระหนี่ ภิกษุนั้นละความ ยินดี และความยินร้ายได้แล้ว พึงเว้นรอบ โดยชอบในโลก.