พระไตรปิฎก

ภิกษุละสัตว์และสังขารอันเป็นที่รัก และไม่เป็นที่รักแล้ว ไม่ถือมั่น อันตัณหา และทิฏฐิไม่อาศัยแล้วในภพไหน ๆ หลุดพ้น แล้วจากธรรมเป็นที่ตั้งแห่งสังโยชน์ พึงเว้น รอบโดยชอบในโลก. ภิกษุนั้น กำจัดเสียแล้วซึ่งความ กำหนัดด้วยอำนาจแห่งความพอใจในความ ยึดถือทั้งหลาย ย่อมไม่เห็นความเป็นสาระ ในอุปธิทั้งหลาย ภิกษุนั้นผู้อันตัณหาและ ทิฏฐิไม่อาศัยแล้ว อันใคร ๆ พึงนำไปไม่ได้ พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก. ภิกษุนั้นไม่ผิดพลาดด้วยวาจาใจและ การงานแล้ว รู้แจ้งแล้วซึ่งธรรมโดยชอบ ปรารถนาบทคือนิพพานอยู่ พึงเว้นรอบโดย ชอบในโลก. ภิกษุใดประสบอยู่ ไม่พึงยึดถือว่า เราแม้ถูกด่าก็ไม่พึงผู้โกรธ ได้โภชนะที่ผู้ อื่นให้แล้ว ไม่พึงประมาทมัวเมา ภิกษุนั้น พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก ภิกษุละความโลภและภพแล้ว งดเว้น จากการตัดและการจองจำสัตว์อื่น ข้ามพ้น