พระไตรปิฎก

ความชำนาญในธรรมทั้งหลาย ถึงนิพพาน ไม่มีความหวั่นไหว ฉลาดในญาณอันเป็นที่ ดับสังขาร พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก. ภิกษุล่วงความกำหนดว่า เรา ว่าของ เรา ในปัญจขันธ์ทั้งที่เป็นอดีต ทั้งที่เป็น อนาคต มีปัญญาบริสุทธิ์ก้าวล่วงทั้ง ๓ กาล หลุดพ้นแล้วจากอายตนะทั้งปวง พึงเว้น รอบโดยชอบในโลก. ภิกษุผู้รู้บทแห่งสัจจะทั้งหลาย ตรัสรู้ ธรรม เห็นการละอาสวะทั้งหลายเป็นวิวฏะ (นิพพาน) ไม่ข้องอยู่ในภพไหน ๆ เพราะ ความหมดสิ้นไปแห่งอุปธิทั้งปวง พึงเว้น รอบโดยชอบในโลก. พระพุทธนิมิตตรัสพระคาถาว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ข้อนี้เป็น อย่างนั้นแน่แท้ทีเดียว ภิกษุใดมีปกติอยู่ อย่างนี้ ฝึกฝนตนแล้ว ล่วงธรรมเป็นที่ตั้ง แห่งสังโยชน์ทั้งปวง ภิกษุนั้นพึงเว้นรอบ โดยชอบในโลก. จบ สัมมาปริพพาชนิยสูตรที่ ๑๓