พระไตรปิฎก

ความสงสัย ไม่มีกิเลสดุจลูกศร พึงเว้น รอบโดยชอบในโลก. ภิกษุรู้แจ้งการปฏิบัติอันสมควรแก่ตน และรู้แจ้งธรรมตามความเป็นจริงแล้วไม่พึง เบียดเบียนสัตว์ไร ๆ ในโลก พึงเว้นรอบ โดยชอบในโลก. ภิกษุใดไม่มีอนุสัย ถอนอกุศลมูล อะไร ๆ ขึ้นได้แล้ว ภิกษุนั้นไม่มีความหวัง ไม่มีตัณหา พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก. ภิกษุผู้สิ้นอาสวะ ละมานะได้แล้ว ก้าวล่วงธรรมชาติอันเป็นทางแห่งราคะได้ หมด ฝึกฝนตน ดับกิเลสได้แล้ว มีจิตตั้งมั่น พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก. ภิกษุผู้มีศรัทธาได้สดับแล้ว เห็น มรรค ไม่แล่นไปด้วยอำนาจทิฏฐิในสัตว์ ทั้งหลายผู้ไปแล้วทิฏฐิ ภิกษุนั้นเป็น นักปราชญ์ กำจัดเสียซึ่งโลภะ โทสะ และ ปฏิฆะ พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก. ภิกษุนั้นชนะกิเลสด้วยอรหัตมรรค อันหมดจดดี มีกิเลสดุจหลังคาเปิดแล้ว มี