พระไตรปิฎก

พระตถาคตละตัณหาและทิฏฐิที่อยู่ ประจำใจได้แล้ว ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอะไร ๆ ไม่ถือมั่นในโลกนี้หรือในโลกอื่น ย่อมควร เครื่องบูชา. พระตถาคตมีจิตตั้งมั่นแล้ว ข้าม โอฆะได้แล้ว และได้รู้ธรรมด้วยทิฏฐิอย่างยิ่ง มีอาสวะสิ้นแล้ว ทรงไว้ซึ่งร่างกายอันมีใน ที่สุด ย่อมควรเครื่องบูชา. ภวาสวะและวาจาหยาบคาย อันพระ- ตถาคตกำจัดได้แล้ว ทำให้สิ้นสูญ ไม่มีอยู่ พระตถาคตผู้ถึงเวท พ้นวิเศษแล้วในธรรม. ทั้งปวง ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตผู้ล่วงกิเลสเครื่องข้อง ไม่มีธรรมเป็นเครื่องข้อง ไม่เป็นสัตว์ผู้มี มานะในเหล่าสัตว์ผู้มีมานะ กำหนดรู้ทุกข์ พร้อมทั้งไร่นาและที่ดินย่อมควรเครื่องบูชา. พระคถาคตไม่อาศัยตัณหา มีปกติ เห็นนิพาน ก้าวล่วงทิฏฐิที่จะพึงให้ผู้อื่นรู้ ไม่มีอารมณ์อะไร ๆ ย่อมควรเครื่องบูชา. ธรรมทั้งที่เป็นภายในและภายนอก พระตถาคตแทงตลอดแล้ว กำจัดได้แล้ว