พระไตรปิฎก

ถึงความสาบสูญมิได้มี พระตถาคตนั้นเป็น ผู้สงบแล้ว น้อมไปในธรรม เป็นที่สิ้นอุปา- ทาน ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตเห็นที่สุดแห่งควานสิ้นไป แห่งชาติ บรรเทาสังโยชน์อันเป็นทางแห่ง ราคะเสียได้ไม่มีส่วนเหลือ เป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีโทษ ปราศจากมลทิน ไม่มีความใคร่ ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตไม่พิจารณาเห็นตนโดย ความเป็นตน มีจิตตั้งมั่น ปฏิบัติตรง ดำรง ตนมั่น ไม่หวั่นไหว ไม่มีกิเลสดุจหลักตอ ไม่มีความสงสัย ย่อมควรเครื่องบูชา. พระตถาคตไม่มีปัจจัยแห่งโมหะ อะไร ๆ เห็นด้วยญาณในธรรมทั้งปวง ทรง ไว้ซึ่งสรีระมีในที่สุด และได้บรรลุสัมโพธิ- ญาณที่ยอดเยี่ยม อันเกษม ความบริสุทธิ์ ของบุรุษ ย่อมมีด้วยเหตุเพียงเท่านี้ (พระ- ตถาคตย่อมควรเครื่องบูชา). พราหมณ์ทูลว่า การบูชาของข้าพระองค์ จะเป็น การบูชาจริง เพราะว่า ข้าพระองค์ได้