พระไตรปิฎก

ชนเหล่าใดปราศจากความโลก ไม่ ยึดถืออะไร ๆ ว่าเป็นของเรา ไม่มีความหวัง มีอาสวะสิ้นแล้ว อยู่จบพรหมจรรย์ พราหมณ์ พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่านั้นตามกาล. ชนเหล่าใดแล ไม่น้อมไปในตัณหา ทั้งหลาย ข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่ยึดถืออะไร ๆ ว่าเป็นของเรา เที่ยวไปอยู่ พราหมณ์พึงหลั่ง ไทยธรรมบูชาในชนเหล่านั้นตามกาล. ชนเหล่าใดไม่มีตัณหาเพื่อเกิดในภพ ใหม่ ในโลกไหน ๆ คือ ในโลกนี้หรือใน โลกอื่น พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรมบูชาใน ชนเหล่านั้นตามกาล. ชนเหล่าใดละกามทั้งหลายได้แล้ว ไม่ยึดถืออะไรเที่ยวไป มีตนสำรวมดีแล้ว เหมือนกระสวยที่ตรงไป ฉะนั้น พราหมณ์ พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่านั้นตามกาล. ชนเหล่าใดปราศจากความกำหนัด มีอินทรีย์ตั้งมั่นดีแล้ว พ้นจาการจับแห่ง กิเลส เปล่งปลั่งอยู่ เหมือนพระจันทร์ พ้นแล้วจากราหูจับ สว่างไสวอยู่ฉะนั้น พราหมณ์พึงหลั่งไทยธรรมบูชาในชนเหล่า- นั้นตามกาล.