พระไตรปิฎก

ผู้ใดใคร่ครวญธรรมอันเป็นเครื่องทำ ให้เนิ่นช้า และนามรูปอันเป็นรากเหง้าแห่ง โรค ทั้งภายในทั้งภายนอกแล้ว เป็นผู้หลุด พ้นจากเครื่องผูกอันเป็นรากเหง้าแห่งโรค ทั้งปวง ผู้คงที่เห็นปานนั้น ผู้นั้นบัณฑิต กล่าวว่า ผู้รู้ตาม. ผู้ใดงดเว้นจากบาปทั้งหมด ล่วง ความทุกข์ในนรกได้แล้ว ดำรงอยู่ ผู้นั้น บัณฑิตกล่าวว่า ผู้มีความเพียร ผู้นั้นมีความ แกล้วกล้า มีความเพียร ผู้คงที่เห็นปานนั้น บัณฑิตกล่าวว่า เป็นนักปราชญ์. ผู้ใดตัดเครื่องผูกอันเป็นรากเหง้า แห่งธรรมเป็นเครื่องข้องทั้งภายในทั้งภาย นอกได้แล้ว หลุดพ้นแล้วจากเครื่องผูกอัน เป็นรากเหง้าแห่งธรรมเป็นเครื่องข้องทั้งปวง ผู้คงที่ เห็นปานนั้น ผู้นั้นบัณฑิตกล่าวว่า เป็นผู้ชื่อว่า อาชาไนย. [๓๗๐] ลำดับนั้น สภิยปริพาชก ฯลฯ ได้ทูลถามปัญหาข้อต่อไปกะ พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า บัณฑิตกล่าวบุคคลผู้บรรลุอะไร ว่า ผู้สมบูรณ์ด้วยสุตะ กล่าวบุคคลว่า เป็นอริยะ