พระไตรปิฎก

เมื่อสัตว์เหล่านั้นถูกมฤตยูครอบงำ แล้ว ต้องไปปรโลก บิดาจะป้องกันบุตรไว้ ก็ไม่ได้ หรือพวกญาติจะป้องกันพวกญาติ ไว้ก็ไม่ได้. ท่านจงเห็น เหมือนเมื่อหมู่ญาติของ สัตว์ทั้งหลายผู้จะต้องตาย กำลังแลดูรำพัน อยู่โดยประการต่าง ๆ สัตว์ผู้จะต้องตายผู้ เดี๋ยวเท่านั้นถูกมฤตยูนำไปเหมือนโคที่บุคคล จะพึงฆ่าถูกนำไปตัวเดียวฉะนั้น ความตาย และความแก่กำจัดสัตว์โลกอยู่อย่างนี้ เพราะ เหตุนั้น นักปราชญ์ทั้งหลายทราบชัดสภาพ ของโลกแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศก. ท่านย่อมไม่รู้ทางของผู้มาหรือผู้ไป ไม่เห็นที่สุดทั้งสองอย่าง ถึงจะคร่ำครวญไป ก็ไร้ประโยชน์ ถ้าผู้คร่ำครวญหลงเบียด เบียนตนอยู่ จะยังประโยชน์อะไร ๆ ให้เกิด ขึ้นได้ไซร้ บัณฑิตผู้เห็นแจ้งก็พึงกระทำ ความคร่ำครวญนั้น. บุคคลจะถึงความสงบใจได้ เพราะ การร้องไห้ เพราะความเศร้าโศก ก็หาไม่